Het is weer zover, de wekker gaat. Vermoeid en geïrriteerd sta ik op. Het is weer zaterdag. Ik moet naar jeugdtheater Hofplein. Met tegenzin werk ik mijn ontbijt naar binnen. Voor ik vertrek vraag ik nog een keer aan mijn moeder of ik niet een keer mag overslaan. Iedereen is zo druk daar. ​​​​​​​
In alle eerlijkheid ik vond de toneellessen verschrikkelijk en ik ging dan ook met lood in de schoenen naar Hofplein, iedere zaterdag weer.  Ik volgde braaf de balletlessen, deed mee met de toonladdertjes tijdens zang en leerde schelden met fruit in de spellessen. Maar echt leuk vond ik het niet. Als stil jongetje was het soms lastig meekomen met de rest.
De vonk sloeg pas echt over na de première van Midzomerzoen, geregisseerd door Marlou Stolk. Mijn “Mooie bedachtzaamheid en ingetogen karakter” was toentertijd eigenlijk “verlegenheid en tikje onzeker”. Maar tijdens de repetities voelde ik de vrijheid om mijn eigen fantasieën over de voorstelling de vrije loop te laten. Hierdoor kon ik ook ineens veel beter opschieten met die normaal zo drukke toneel mensen. Stiekem vond ik ze toch wel leuk en ontstonden er voorzichtig wat vriendschappen. De première werd goed ontvangen. Dit voelde als een kroon op mijn werk. Ik deelde de fantasiewereld in mijn hoofd. ​​​​​​​